Zonnecollectoren, 6 redenen tot voorbehoud

Zonnecollectoren zijn hip, mede veroorzaakt doordat ze zichzelf terug verdienen.

Er zijn grofweg 2 typen zonnecollectoren:
  • Zonlicht omzetten in elektrische energie
  • Zonnewarmte omzetten in warmwater

Elektriciteitswinning uit zonlicht

De zonnecollectoren die zonlicht omzetten in elektrisiteit worden aangeduid met PV-collectoren (photo voltarisch)). Om de zon om te zetten naar elektrisiteit worden 3 verschillende producten in de markt verkocht.
  • Harde zonnepanelen verwerkt in platen. Het harde materiaal bestaat uit dunne plakjes silicium (wafers) waarop het foto gevoelige materiaal is opgebracht.
    • Monokristallijn silicium, effen zwart (enkele procenten meer rendement dan Polykristallijn). De effen kleur ontstaat doordat deze wafels in een continuegiet systeem worden gemaakt. Het continue giet- en dus continue afkoelproces leidt fijn verdeelde kristalisatie. Deze PV-panelen worden inmiddels geproduceert in rendementen tot 20%. Dus 20% van de zonnewarmte wordt omgezet in elektriciteit, de rest verdwijnt door reflexitie en opwarming.
    • Polykristallijn silicium, herkenbaar aan het vlekkerige oppervalk, zijn goedkoper te produceren. In dit geval worden blokken silitium gegoten, waarna deze rustig laat afkoelen. Het gevolg een goed zichtbare kristal structuur. Als men (vlekkerige) zonnepanelen lelijk vindt, dan bedoeld men dit type. Deze panelen hebben de beste prijs/productie verhouding en produceren het meest in goede zonnige situaties.
  • Flexibele zonnepanelen die op verschillende materiaalen geplakt kunnen worden
    • Amorf silicium, omdat met silicium poedervorm gebruikt zijn dunnere en meer flexibele wafers te maken. Deze zijn toepasbaar in beperkt gebogen toepassingen. Ondanks de lagere productiekosten, is prijs/productie-verhouding lager dan de harde panelen, vanwege de lagere efficientie.
Anno 2014 is de terugverdientijd ca. 7 jaar bij gelijk blijvende prijs van 21 ct/kWh. Uiteraard afhankelijk van paneel, ligging en aangesloten opslag of omvorm-systeem. Lees verder bij PV-collectoren

Wateropwarming uit de infraroodstraling van de zon.

Om zonnewarmte op te vangen en naar binnen te brengen, wordt gewerkt met een transportvloeistof. Geen puur water, want dat zou kunnen bevriezen, maar een mengsel met glycol.
De vloeistof wordt in de zon vertikaal geplaatste buizen opgewarmt. De vloeistof stroomt van onderen naar boven door de warmte. Bij langere afstanden tussen warmte collector en boiler wordt doorgaans een pomp ingezet om de vloeistof in beweging te houden. In een boiler (vat warm water) wordt via een buis de warmte overgedragen aan het drinkwater. In geval van slechte weersomstandigheden kan de boiler aanvullend opgewarmd worden met andere warmte bronnen, denk bijv. aan een pelletkachel of (groene) nachtstroom.
Lees verder bij Warmte-collectoren